Er ontbreekt een stukje, en dat stukje dat ben jij!

In september 2015 werd ik door Anouk Tulner voor Psychologie Magazine geïnterviewd voor een portrettenreeks over ongewenste kinderloosheid. Ook Margreet en haar man Ronald werden geïnterviewd. Het hele artikel van 5 portretten: ‘Het grote verdriet’  van kinderloosheid vind je hier.

Tijdens het rouwproces heeft Margreet een brief aan haar ongeboren kind geschreven en ze vroeg mij deze ook hier te delen. Het is haar wens om zoveel mogelijk mensen te bereiken en een hart onder de riem te steken. Ze te laten zien hoe mooi het leven is, ondanks het grote gemis. In de toekomst zal ze deze wens vormgeven door voor o.a. www.mamaisthuis.nl te bloggen over het leven na het rouwproces. Ze hoopt mooie dingen te kunnen delen!

Met haar toestemming deel ik hieronder haar brief. margreet

 

 

‘Dag lief kind’ – brief van een ongewenst kinderloze moeder aan haar ongeboren kind.

 

 

 

 

Ik moet je schrijven, vraag me niet waarom, maar het moet.
Het zullen de hormonen wel zijn, of de leeftijd… zeg het maar…
De laatste tijd spook je ontzettend door m’n hoofd, iedere dag, iedere nacht.
Alsof je er bent.
Maar je bent er niet, en je zal er ook nooit komen helaas.

Ik had je Sidney genoemd, of Bradley of Davey, daar ben ik nog niet uit.
Het had er ook wel aan gelegen of je een prinsje of een prinsesje was geworden
natuurlijk.
Ik denk een prinsesje en dan kreeg je later een broertje.
Net als bij Annemarie en Dicky, maar dan andersom.

Ik had je liefdevol bij me gedragen.
Negen maanden lang.
Ronald zou gek worden van m’n buien en nesteldrang.
Nee, ik was geen makkelijke zwangere geweest, wel een stralende.
Zo één die de hele dag gesprekken met haar buik zou voeren,
en gelukzalig over haar buik zou aaien.
Dag in… dag uit…
Ook zou ik van de voorste slaapkamer de mooiste en meest aparte babykamer
ooit maken.
En ik zou op zwangerschaps-yoga gaan.
Ook zou ik ineens heel gezond gaan doen.
Jouw leven zou vóór alles gaan.
Ik zou m’n neus optrekken voor een biertje en Ronald zou naar buiten gestuurd
worden als hij wilde roken.Maar ja… Het hoeft allemaal niet,
want het kan helemaal niet.

Een paar jaar geleden, werd m’n ziel getroffen door de keiharde waarheid.
Dat Ronald vrijwel geen kinderen kon krijgen, dat wisten we.
Maar we keken vooruit, dachten in oplossingen en hebben
de stoute schoenen aangetrokken.
Het moment dat we te horen kregen dat het bij mij ook niet
vanzelfsprekend zou gaan, deed de grond onder m’n voeten weg zakken.
En dat kan, ik voel het nog.
Ik voel nog de stoel van de gynaecoloog onder me weg zakken.
Alsof ik me opeens onder water bevond.
M’n toekomst viel in duigen, hoe kon dit nou?
Zal ik je dan nooit in m’n buik voelen?
Is al die ellende van elke maand wéér bloeden, wéér ziek zijn,
wéér pijn hebben, voor niks?
Hoe moet dat nou?
Wat doe ik hier?
Mijn aller allergrootste nachtmerrie werd werkelijkheid…

Ik moest afscheid van je nemen.
Voordat ik de kans had om je bij me te dragen, je te leren kennen,
van je te genieten, moest ik je laten gaan.
Ik kon het alleen niet, wilde je niet los laten.
Op één of andere manier zat je zó in m’n hoofd en in m’n hart.
Je kleine knuistjes hielden me vast.

Ondertussen kwetste ik je.
Ik vertelde de hele wereld dat het heus niet vreselijk was,
dat het zóóó veel voordelen had.
Dat ik je anders misschien toch niet had gewild…
Ik heb daar zo veel spijt van.
Ik had je nooit mogen kwetsen,
ik voel aan alles dat jij hier ook had willen zijn…
Ik was echt een te gekke moeder geweest.

Jarenlang heb ik je bij me gedragen.
Zij het ver op de achtergrond.
Nu, de laatste weken, misschien wel maanden sta je weer op de voorgrond.
M’n hart doet pijn, m’n ziel voelt leeg.

Mensen trekken hun wenkbrauwen op als ik zeg dat ik nooit 100% gelukkig zal zijn.
Ik heb toch een fijn leven?
Een fijne vent, een groot huis, een vaste baan, fijne vrienden en familie,
een lief konijnenkind…
En daar houdt het op, geen zwangerschap,
geen 1e stapjes, geen 1e woordjes, geen 1e keer naar school,
ga zo maar door…
Soms voel ik me ondankbaar,
want ja, ik heb een fijn leven met bijna alles er op en er aan.
En ja, ik weet dat ieder huisje z’n kruisje heeft.

Toch vind ik dat ik verdriet mag hebben om jou.
Want ik mis je zo, ik mis je oogjes die me aankijken,
je handjes die me vasthouden, je voetjes die naast me lopen.
Zou je op mij geleken hebben? Of op Ronald?
Ik weet het niet, nu niet, nooit niet…

Soms, zo 1x in de maand als m’n buik opgezet is dan ga ik voor de spiegel staan,
dan doe ik net of je in m’n buik zit.
En dan voor héél even denk ik te voelen hoe het zou zijn,
hoe het allemaal had kunnen zijn…

De maatschappij noemt me een ‘Ongewenst kinderloze vrouw’
Ik noem mezelf een ‘Ongewenst kinderloze moeder’
Want het stroomt door m’n aderen, het zit in m’n hart, in m’n ziel.
Daarom doet het ook zo’n pijn lief kind.
Daarom voel ik me zo onaf, niet volmaakt.
Er ontbreekt een stukje, en dat stukje dat ben jij…

Of ik je ooit los wil laten weet ik niet, ik weet ook niet of ik dat kan.
Tot die tijd blijf je maar lekker veilig in m’n hoofd en in m’n hart.
En zal ik je iedere donkere nacht slaapliedjes toezingen…

Dikke knuffel

Kerst- en nieuwjaarswens

Kerstboom met tekst

Mijn wens voor jou!

Vanuit vertrouwen naar kracht dat is wat ik je wens voor 2016, zodat ook jij jouw eigen weg ontdekt!

Het verlies van je kinderwens brengt verdriet over wat er niet gaat komen. De toekomst die je had bedacht, is veranderd. Je staat op een onbekende weg. Daaraan wennen kost tijd.

Deze lichtjes wil ik aan je doorgeven als steun, troost en verlichting van jouw pad!

 

 

De zwaarste beslissing die ik ooit genomen heb!

Anita, 37 jaar en single, nam na 5 jaar worstelen een moedige, liefdevolle en òòk zware beslissing. Voor zichzelf en voor steun, troost en begrip voor andere vrouwen, schreef ze haar verhaal. Dank je voor het delen Anita!

Wie ben ik?                                                                                                                                  Mijn naam is Anita, 37 jaar en alleenstaand. Ik kom uit een liefdevol gezin, waarin mijn ouders 25 jaar pleegkinderen hebben opgevangen. Ik woon in het hoge noorden, midden in de natuur aan de rand van een groot dorp, samen met mijn Franse Bulldog Evy die al 7 jaar mijn alles is. Heerlijke wandelingen maken met haar zijn mijn favoriet.

Evy, Franse bulldog van Anita.

Evy, Franse bulldog van Anita.

Verder vul ik mijn dagen met creatieve bezigheden, vrijwilligerswerk, therapieën en sociale contacten. Ik heb de opleiding verpleegkunde gedaan, maar aan het einde van het laatste jaar werd ik te ziek om af te studeren.

Erfelijkheid en ziekte: redenen om na te denken over mijn kinderwens                                                             Door gebeurtenissen heb ik vanaf mijn 13e anorexia ontwikkeld en werd ik depressief. Dit werd pas aan het einde van de opleiding verpleegkunde zichtbaar voor de buitenwereld. Na jaren van intensieve opnames en meerdere diagnoses erbij, ben ik heel ver gekomen. Ik zit nu, na zo’n 20 jaar van therapieën bij GGZ, in de afrondende fase en kan nu echt beginnen met leven! Ik doe vrijwilligerswerk in een praktijkhuis voor mensen met psychische kwetsbaarheden en zet zo mijn ervaringen positief in om anderen te helpen.

Doordat er bij ons in de familie veel erfelijkheid zit qua depressies en eetstoornissen, was dit wel een reden om na te denken over mijn toekomst, en dan specifiek mijn wens om moeder te worden. Als kind was dit mijn droom, verpleegkundige en moeder worden. De droom was al kapot gemaakt door mijn ziektes en vooral na mijn 30e ging ik serieus nadenken over het feit moeder worden. Na 5 jaar lang twijfelen, uitzoeken, hopen, praten, onzekerheden en tranen, toch een besluit genomen.

Denkend aan mijn kind nam ik een liefdevol besluit                                                                    Ik heb geprobeerd een voorstelling te maken van mijn toekomst met ‘mijn kind’. Ik heb een chronische depressie en PTSS, waar ik dus altijd mee moet leven. Veel is erfelijk in onze familie, vooral aan de vrouwelijke kant. Ik kreeg een beeld in mijn hoofd dat ik tijdens ‘slechte’ periodes mijn bed niet uit zou kunnen komen. Dat ik geen energie zou hebben en dat een ander dan de zorg voor ‘mijn kind’ over zou moeten nemen. Dat was genoeg om verder over na te denken.

Ik ben opgegroeid tussen pleegkinderen en heb veel situaties gezien en gehoord. Kan en mag ik deze risico’s van erfelijkheid nemen? En het risico er niet volledig te kunnen zijn voor ‘mijn kind’? Alleen maar omdat ik zo graag moeder wil worden?

Mijn toekomst is vrij onzeker. Hoe gaat alles lopen? (ja, bij iedereen in het leven) De medicijnen die ik nu gebruik, zijn de laatste die ik kan slikken. Hierna is er geen optie meer voor mij. Dus qua depressie zal het heel onzeker zijn de rest van mijn leven. Mijn grootste droom is moeder worden, maar ik ben ook alleenstaand en ‘ziek’. Alleen opvoeden is al heel zwaar, maar met een ziekte erbij extra moeilijk.

Voor mij was dus de keuze niet aan mijn eigen wens en droom te denken, maar aan ‘mijn kind’ te denken en vanuit die kant een keuze te maken. Hoe graag ik ook wil, ik gun ‘mijn kind’ een ‘zorgeloze’ jeugd, veiligheid, structuur en noem maar op, maar dat kan ik in mijn situatie niet beloven, hoe graag ik ook wil en hoeveel liefde ik ook te geven heb.

Twijfels na mijn beslissing                                                                                                             Zo naar mezelf kijkend en naar alles waar ik de afgelopen jaren voor gevochten heb, is het maken van zo’n besluit heel erg zwaar en verdrietig. De jaren van twijfel of ik de juiste beslissing heb genomen en de twijfel of ik toch wel ‘mijn kind’ zou kunnen opvoeden, waren het zwaarste van allemaal. Twijfels kunnen je zo verlammen.

Omdat velen om mij heen bleven zeggen hoe liefdevol mijn besluit was om niet aan mezelf, maar aan ‘mijn kind’ te denken en dat ze vinden dat ik een hele lieve moeder zou zijn, werd mijn verdriet steeds flink aangewakkerd en de twijfel groter en groter.

Ik kon en durfde mijn verdriet niet te uiten                                                                                 Mijn 2 pleegzusjes waren tegelijk zwanger. Dat was voor mij een zware periode. Op deze leeftijd praat iedereen hierover, hun eigen gezin, dus ik probeerde veel sociale dingen te ontwijken of ging vroeg weg. Ik begon mij eenzaam te voelen want ik kon en durfde mijn verdriet niet te uiten. Er was een soort van schaamte bij mij en ik had lichtelijk de opvatting: ‘ik heb dit besluit gemaakt dus heb ik het recht niet om hier mijn gevoelens over te uiten’. De eenzaamheid werd al groter en de gevoelens werden steeds verder weggedrukt. Toch wordt het elke keer naar boven gehaald als ik zwangere vrouwen of baby’s zie. Ik probeer dan het gevoel zo snel mogelijk weer weg te drukken; in overlevingsstand.

verhaal AnitaDromen als zeepbellen uit elkaar gespat                         Momenteel is het moeilijk de toekomst voor me te zien. Mijn dromen zijn als zeepbellen uit elkaar gespat. Twijfel over wie ik nu ben en wie in de toekomst. Wat is mijn rol in deze samenleving nu ik geen moeder word? Zal ik hierdoor mijn hele leven eenzaam blijven? Veel twijfels, angsten en onzekerheden.

Ik weet dat ik nog door dit rouwproces heen moet. Ik wil hier ook zeker nog aan gaan werken om dit een plek te geven en me te richten op de toekomst zonder deze extreme gevoelens.

Ik heb nu af en toe een gesprek op mijn vrijwilligerswerk over dit thema, maar dat is puur even de lading van dat moment er afhalen. Het lijkt me heel fijn dit toch met lotgenoten aan te gaan en voelen dat ik hier niet alleen in sta. Nu is er nog niet echt ruimte voor omdat ik nog midden in de traumabehandeling zit. Zodra dit is afgerond, wil ik me hierop gaan concentreren zodat ik echt verder kan.

Goed over nadenken                                                                                                                        Ik vind dat vrouwen recht hebben op moederschap. Naar aanleiding van mijn ervaring en besluit, ben ik wel van mening dat het belangrijk is om er goed over na te denken in het belang van ‘je kind’. Alleen opvoeden is zwaar en met een ziekte extra zwaar. Ik hoop dat mijn verhaal andere vrouwen helpt om op deze manier erover na te denken. Is het haalbaar? Wat geef je je kind mee? Zowel in opvoeding als in erfelijkheid? Wat is de toekomst voor je kind? En voor jullie samen?

Het is de zwaarste beslissing die ik ooit heb genomen, maar ik denk de juiste voor mij. Voor mij staat het belang van ‘mijn kind’ voorop. Hoe groot de droom ook is, ik heb er niets aan als mijn droom werkelijkheid wordt en het zo’n gevecht wordt met mijn ziekte om er altijd voor ‘mijn kind’ te kunnen zijn. Ik ben er nog lang niet met het accepteren van mijn beslissing en het een plek geven, maar ik hoop dat ik met het schrijven van mijn verhaal een klein begin gemaakt heb. Ook hoop ik anderen, die voor zo’n keuze staan, hiermee te helpen. het is een keuze voor het leven, een nieuw leven dat van jou afhankelijk is.

Het is een verschrikkelijk besluit, maar het idee dat ‘mijn kind’ niet opgroeit vol onzekerheden met een ‘zieke’ moeder, geeft iets rust.

Moederrol?

Wie ben ik nu ik geen moeder word? Wat is mijn rol hier op deze aarde? Wat ben ik waard?

Als je kinderwens niet vervuld wordt, staat je leven op z’n kop. Een zoektocht waarin je jezelf en jouw weg opnieuw ontdekt.

In het gedicht van Eline herken ik zo duidelijk de vragen die ik zelf ook had in mijn zoektocht. Mooi om te lezen wat haar veel betekenis gaf.

Moederrol?

Mijn leven verliep niet
zoals ik in mijn dromen zag
Het is helaas zo dat
het niet zo zijn mag

In mijn omgeving
overal om mij heen
Zijn er kindjes en ouders
dat voelt wel eens alleen

Wat is mijn rol hier
op deze mooie aard
Ben ik als niet-moeder
ook nog wat waard

Mijn moederliefde
gevangen in mijn hart
Ze laat me verdrietig zijn
en voel me soms verward

In mijn zoektocht naar
een weg en een doel
Een toekomst waar ik
me waardevol in voel

Gaf deze zin heel veel
betekenis voor mij
Want door mijn werk en
mijn omgeving, voel ik mij

Een moeder van de maatschappij

© By Eline 11-04-2015

IMG_0123

Baarmoeder in rouw!

Op zaterdag 31 januari 2015 volgde ik de training ‘verdiepend schrijven en rouw’. Verdiepend schrijven is een werkvorm die ruimte maakt voor wat er in jou leeft en je ondersteunt om (weer) in contact te komen met jouw basis. De training werd op inspirerende wijze gegeven door Henriette Doosje van Buro Nazorg en Trudy van Keeken van Shades of Red.

Voor mensen in rouw is het vaak moeilijk om hun verdriet te uiten. Voor de ene persoon is het fijner om te praten, voor de ander is het prettiger om iets anders te doen. Als begeleider is het goed om mijn gereedschapskist met diverse methodieken en werkvormen te vullen, zodat ik steeds dat eruit kan pakken wat aansluit bij mijn cliënten. Ook maak ik hiervan gebruik in de workshops en trainingen die ik geef.

Ik heb erg genoten van deze bijzondere dag. In de opdrachten die we deden werd ook het verdriet om mijn onvervulde kinderwens weer even geraakt. Een van de opdrachten was om een kort gedichtje te schrijven. Al schrijvend zag ik steeds deze tekening ‘baarmoeder in rouw’ voor me. Deze had ik met waskrijt in mei 2009 al gemaakt.

Baarmoeder in rouw

Baarmoeder in rouw

Baarmoeder in rouw

Mijn hand pakt het waskrijt,  het is de beweging die mij bevrijdt.

Emoties uitgebeeld met verschillende kleuren, eindelijk kan en mag ik treuren.

Gevoelens ruw uitgebeeld,  nu met de wereld gedeeld.

Mijn levenskunst volbracht, eindelijk pijn en verdriet verzacht.

Hoe lang blijf je hopen dat het goed komt?

‘Wanneer laat ik mijn kinderwens definitief los?’

‘Hoe weet ik dat het tijd is om los te laten?’

‘Waaraan kan ik merken dat ik er klaar voor ben om afscheid te nemen van mijn onvervulde kinderwens?’

Een herkenbare worsteling tussen blijven hopen en dromen dat het op een dag goed komt en het langzaam doordringen van de onontkoombaarheid van dit verlies.  Stappen ondernemen om iets met deze pijn, dit verdriet, te doen, is als zeggen tegen jezelf; ‘Oke, dan is het nu dus definitief!’ En dat ene woordje ‘definitief’, wil je niet zeggen of horen! Dat stel je zo lang mogelijk uit!

Dat is waar vrouwen vaak mee worstelen als ze vragen hebben over deelname aan mijn workshops en trainingen. Want deelname betekent ook een stap waarmee je tegen jezelf zegt: ‘Oke, dan is het nu dus definitief!’, ‘Er komt definitief geen eigen biologisch kind!’

Ze ervaren een drempel en deelname betekent er overheen stappen. Betekent alle hoop laten varen en de laatste strohalm loslaten.

Voor mij zo herkenbaar. Ik weet nog goed hoe ik mij vastklampte aan kleine strohalmpjes hoop. Artikelen in tijdschriften over zwangerschap boven je 40ste, succesverhalen en goedbedoelde adviezen in mijn omgeving van ‘het komt wel goed’, ‘je komt vast snel iemand tegen’ en succesverhalen van alleenstaande vrouwen die alsnog een partner ontmoeten en snel zwanger en samenwonen, verslond ik. Het is dus mogelijk!!! Dus bleef ik hopen en duwde het verdriet steeds weg. Want zodra ik het toe zou laten, werd het een feit, een realiteit waar ik niet meer onderuit kon komen. Ik bleef hopen en richtte mijn ogen en oren op alles wat die hoop kon voeden. Maar de tijd liep onvermijdelijk  door!

Het was alsof mijn leven stilstond, in afwachting van die ene zwangerschap. Ik leefde door, maakte keuzes, maar wel onder voorbehoud; zodra ik zwanger ben, wordt alles anders.  Ik leefde mijn leven, maar eigenlijk wilde ik het anders. Het was alsof ik met mijn ene voet op mijn wenseiland stond en met mijn andere voet op het eiland van de realiteit. Een spagaat! En die 2 eilanden dreven steeds verder uit elkaar. Een onhoudbare situatie!

Zo voelde het voor mij. Ik wilde hier uit! Uit die spagaat! Weer 2 voeten bij elkaar op 1 eiland. Wat voor eiland dat dan ook zou zijn! Ik wilde leven en niet langer meer balanceren tussen hoop en vrees! Ik besloot mijn verlies te nemen! 

Dit heen en weer slingeren en jezelf deze vragen stellen, is vaak een teken dat het rouwproces al begonnen is.

Wil je weten of het voor jou een goed moment is om deel te nemen aan een workshop of training? Bel mij dan op 06 3601 3481 of mail naar info@inako.nl. Ik geef je meer informatie en beantwoord je vragen, zodat jij een goede keuze kunt maken!

De Liebster Award!

Dit keer een heel ander blog! Niet over kinderloosheid, waar ik met name over schrijf, maar over de LIEBSTER Award! Ik had er nog niet eerder van gehoord, andere bloggers vast wel. Deze award is bedoeld om bloggers meer aandacht en volgers te geven. Ik heb ‘m ontvangen van mijn nicht Narda van Beaunino. Dank je Narda! Zij blogt al langer en veel vaker dan ik.  Zij schrijft over van alles wat haar inspireert, over haar leven en alledaagse dingen. Een aanrader!

liebster-award-made-by-ellen

Bij de award krijg je ook 10 persoonlijke vragen om te beantwoorden.  Daarna is het mijn beurt om een paar bloggers te nomineren, waarvan ik vind dat ze meer aandacht en volgers mogen krijgen. Nu eerst maar eens de antwoorden :-).

1. Lees je andere blogs? En zo ja, wat voor soort blogs lees je dan het liefst?                                 Het blog van Narda! Die staat nummer 1! Andere blogs over singles en kinderloosheid, rouw, verdriet en afscheid, overgang, hypnotherapie, sport en gezonde voeding. En ook over marketing, gebruik van social media bijvoorbeeld voor mijn bedrijf.

2. Stel je moet emigreren, naar welk land zou je dan gaan?                                                   Lanzarote natuurlijk! Een van de Canarische eilanden. De achtergrondfoto van dit blog is daar gemaakt. En voor mij logisch! Lanzarote is mijn 2e thuisland. Ik heb er zo’n 9 jaar gewoond!

En wat ik nog heel graag wil organiseren is een reis van 7 of 10 dagen naar Lanzarote voor single vrouwen met een (definitief) onvervulde kinderwens. Een reis waarin je niet alleen aan de slag gaat met het verdriet en verlies, maar ook gaat genieten van al het moois dat Lanzarote je kan bieden. De bijzondere natuur, de mooie plekken, lekkere restaurantjes, de mensen, de cultuur. Echt Lanzarote proeven zoals ik dat ken! Natuurlijk met mooie wandeltochten en tochten met de mountainbike geleid door inwoners van Lanzarote! Ik zie het al helemaal voor me. Het is een heel mooi eiland en ook een symbolische plek voor dit thema.

3. Hoe ziet een dag met een sterretje er voor jou uit?                                                                            Ik denk dat Narda hier een mooie dag mee bedoelt. En dan ken ik veel dagen met sterretjes! Voor mij bijvoorbeeld een dag dat ik begin met het geven van een opzwepende bodyshape les, cliënten ondersteun in hun proces, tussen de middag een wandeling op De Engh of een mooie dag op het water in een zeilboot.

4. Welke reis/vakantie vond je het allermooist en waarom?                                                              Dan kies ik de zeilreis naar Engeland. Heerlijk op het water. De zee, de golven, de wind, de vrijheid, de horizon. Fantastisch!

5. Met welke vervelende menselijke eigenschap kun je maar moeilijk omgaan?               Arrogantie. Ik kan daar niks mee. En ik hoef er ook niks mee 😉

6. Hebben jouw vrienden een of meerdere eigenschappen gemeen? Zo ja, welke?                      Dat ze mij leuk vinden! Hahaha…… Humor! Lief! Behulpzaam! Gezellig, maar dat is geen eigenschap, toch?

7. Een mooie warme zomer of een prachtige winter met dik ijs en Elfstedentocht?                       Dit is geen keuze! Ik wil allebei!

8. Wat vind je het meest waardevolle tv-programma en waarom?                                               Eerlijk gezegd geen enkele. Ik ben niet zo’n tv kijker. Ik heb geen vaste programma’s. Komt ook doordat ik vaak ‘s-avonds lesgeef op sportscholen.

9. Wat of wie wil je bereiken met je blog? Wat is je doel?                                                                     Dit blog is voor en door single vrouwen met een onvervulde kinderwens en voor iedereen die geïnteresseerd is in rouw, verlies en afscheid nemen bij een onvervulde kinderwens. Ik wil het thema kinderloosheid en wat dat met je doet/kan doen bekender en bespreekbaar maken. En ruimte creëren voor andere single vrouwen om hier hun verhaal te delen en steun en begrip te vinden.

10. Wat is jouw liedje? En waarom is juist dat liedje jou op het lijf geschreven?                                Ik heb niet 1,2,3 een liedje dat bij mij opkomt. Ik vind verschillende nummers en muziekstijlen leuk. Mijn naam is natuurlijk wel al een paar keer gebruikt voor liedjes: In deze kan ik mij wel goed vinden: Caroline van Fleetwood Mac: http://youtu.be/ljfrDwMQEmY

De bloggers die ik wil nomineren voor de LIEBSTER Award zijn:

Marjon Bakker van http://eigenplan.nl/index.php/blog/ Zij moedigt ongewenste kinderloze vrouwen aan om hun eigen plan te trekken.

Carola Kruyswijk van http://www.leefgetijden.nl/blog/ Zij schrijft op een integere wijze over rituelen bij afscheid nemen.

 

 

Gaat het ooit over?

‘Gaat het ooit over?’
‘Komt er een moment dat ik er niet meer zoveel last van heb?’
‘Dat ik er niet meer om hoef te huilen?’

Zulke vragen worden vaak aan mij gesteld door cliënten en deelneemsters aan mijn workshops en trainingen. Ik leg dan uit dat er steeds momenten zullen zijn waarop je weer herinnerd kunt worden aan je gemis en je het verdriet of andere emoties weer kunt voelen. Of soms een diepere laag ervan gaat doorwerken. Of geconfronteerd wordt met nieuwe facetten (betekenissen) van je verlies. Het wordt minder heftig en de scherpe kantjes gaan er vanaf.

Maar het niet hebben van kinderen is levensbepalend en draag je je hele leven met je mee. Dus… gaat het ooit helemaal over? Nee! Gaandeweg accepteer je je verlies en gaat het deel uitmaken van jouw levensverhaal. Je zult je eigen levensweg ontdekken en nieuwe zin en betekenis aan je leven geven. Dat wel!

Vanmiddag was ik bezig met het voorbereiden van de thema-avond ‘Ongewenst kinderloos in de overgang’. Ik pakte het boek ‘Verlieskunde, handreiking voor de beroepspraktijk’ van Herman de Mönnink erbij en ik las een stukje tekst dat mij raakte. Ik dacht gelijk aan die vragen die mij vaak gesteld worden. Ik vroeg mijzelf af: ‘Ben ik er zelf nog veel mee bezig?’

Ja, natuurlijk, in professioneel opzicht, zeker, elke dag! Maar ik zelf dan? Ik? Persoonlijk? Hoe is het met mijn eigen gemis? Ben ik er nog vaak mee bezig? In gedachten paste ik het stukje tekst aan mijn eigen situatie aan:

Die vraag is lastig te beantwoorden.
Ja en Nee.
Zonder aan mijn ongeboren kind te denken, heb ik hem of haar altijd bij me.
Het gemis is als een hemd dat ik nooit uit kan trekken,
ik kan niet ophouden moeder te zijn van mijn ongeboren kind.
Het raakt mij diep van binnen. Het is een manier van zijn.
Het is zoals ik ben.
Ik, dat ben ik met mijn ongeboren kind, met gemis aan hem of haar.

(bron: Verlieskunde door Herman de Mönnink – pag. 89 – stukje tekst aangepast aan mijn situatie)

Dat is mijn antwoord op de vraag of het ooit over gaat!

NB: Meer weten over de activiteiten die ‘Alleen en ongewenst kinderloos’ organiseert?:  http://www.alleenenongewenstkinderloos.nl/index.php?page=agenda

Maak je verlies tastbaar en zichtbaar!

Het accepteren van ongewenste kinderloosheid is geen makkelijke klus. Je verlies is voor anderen, en vaak ook voor jezelf,  onzichtbaar, wat het accepteren en verwerken erg lastig maakt.

In gedachten heb je je al van alles voorgesteld over hoe het had kunnen zijn: namen bedacht, hoe je baby zou ruiken en voelen, de eerste lach, de eerste tandjes. En ook de 1e schooldag, vriendjes, een dagje efteling of strand. Hele hoofdstukken heb je al geschreven in je hoofd, maar het is een verhaal dat niemand zal lezen, een verhaal dat alleen jij kent!!! Maar dit verhaal leeft nog wel in jou en het wil er uit! Het wil gezien, gehoord en tastbaar worden, zodat het erkend kan worden!!!

Acceptatie begint met het erkennen dat je een verlies hebt geleden. Maar hoe erken je iets dat zo onzichtbaar is voor jou en je omgeving? Wat kan helpen is om je verlies letterlijk in beeld te brengen door bijvoorbeeld een plakboek te maken. Dat is best lastig en emotioneel om te doen, tegelijkertijd werkt het helend!!! Je kunt ook een collage of een tekening maken, gedicht schrijven of wat dan ook. Iets dat bij jou past en waarmee jij, jouw verlies, tastbaar en zichtbaar maakt.

In de cursussen die ik geef voor alleenstaande vrouwen met een onvervulde kinderwens, ga je samen met deelgenoten aan de slag om jouw verlies te accepteren en weer de regie over je leven te krijgen. Samen maak je je verlies zichtbaar. Doordat je samen ook andere opdrachten maakt en deelt, krijg je inzichten en handvatten om ook de diepere lagen van dit onzichtbare verlies te onderzoeken en te verwerken. Je zult ervaren dat je je onvervulde kinderwens beter kunt accepteren en je krachtiger in je leven staat.

Klik hier: Mijn (onzichtbare) verlies en lees het bijzondere plakboek van 1 van de deelneemsters!

Op zaterdag 22 maart 2014 start er weer een driedaagse cursus. Meld je voor 8 maart 2014 aan en ontvang 50 euro korting! http://www.alleenenongewenstkinderloos.nl/index.php?page=cursus

Moeders van de wereld

Een van de deelneemsters van de cursus in 2013, schreef dit mooie en ontroerende gedicht. Haar verdriet, pijn en gemis zo voelbaar en herkenbaar.

Moeders van de wereld Moeders van de wereld

Alle moeders op aarde
luister naar mijn verdriet

Pijn in mijn hart,
pijn in mijn ziel

Ik had het ook zo graag gewild,
Een kindje op aarde zetten en opvoeden
van klein naar groot net als jij

Alle moeders op aarde,
luister naar mijn verdriet

Helaas mag het niet zo zijn
Ik zal niet een nieuw leven opvoeden
en groot zien worden zoals jij

Het gemis is groot
en trekt door hart en ziel

Alle moeders op aarde
luister naar mijn verdriet

BW